Archive for Αὐγούστου 2010

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ως πνευματικός πατέρας της επαναστάσεως

24/08/2010

Κωνσταντῖνος Χολέβας

Οἱ πνευματικές προϋποθέσεις τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι τά ἑλληνορθόδοξα ἰδανικά πού ἦσαν ριζωμένα στήν ψυχή τῶν ὑποδούλων ἐπί 400 καί 500 χρόνια Τουρκοκρατίας. Ὁρισμένοι ἱστορικοί, ἀκόμη καί συγγραφεῖς σχολικῶν ἐγχειριδίων, ὑπερτονίζουν τόν ρόλο τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ στήν καλλιέργεια τῶν φιλελευθέρων ἰδεῶν στόν χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δέν ὑποτιμῶ τήν ἐπίδραση τῶν δυτικῶν ἰδεολογικῶν ρευμάτων, ἡ μελέτη τῶν πηγῶν, ὅμως, διδάσκει ὅτι αὐτή ἡ ἐπιρροή ἦταν περιορισμένη χρονικά καί γεωγραφικά. Ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ αἴσθηση τῆς συνέχειας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ γλῶσσα, τό ἀντιστασιακό πνεῦμα τοῦ Ἕλληνα, ἡ Μεγάλη Ἰδέα καί ἡ νοσταλγία γιά τήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία (Ρωμανία) , αὐτά ἦσαν τά πνευματικά θεμέλια τοῦ 1821. Ἄλλωστε οἱ ὑπόδουλοι Ρωμηοί δέν περίμεναν τήν Γαλλική Ἐπανάσταση (1789) γιά νά ἀποφασίσουν νά ξεσηκωθοῦν. Ἤδη λίγα μόλις χρόνια μετά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης ἔχουμε τά πρῶτα ἐπαναστατικά κινήματα στήν Πελοπόννησο, στήν Χειμάρρα καί ἀλλοῦ. Συνολικά 80 -100 ἑλλληνικά κινήματα κατά τῶν Ὀθωμανῶν καταγράφουν οἱ ἱστορικοί ἀπό τό 1453 μέχρι τό 1821. Στά περισσότερα ἡγοῦντο Ὀρθόδοξοι κληρικοί. Τά ματωμένα ράσα ἦταν πανταχοῦ παρόντα καί στά κρυφά ἤ φανερά σχολειά ὁ παπᾶς καί ὁ καλόγερος μετέδιδαν τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό καί τήν πατρίδα.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός δέν πῆρε στά χέρια του τουφέκι, ἀλλά μέ τήν πνευματική καί ἠθική ἀναγέννηση τῶν ὑποδούλων προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τήν μεγάλη Ἑλληνική Ἐπανάσταση. Ἡ συμβολή του στήν ἐθνική ἀφύπνιση ἦλθε σέ μία πολύ δύσκολη ἐποχή, ὄταν τό Γένος κινδύνευε νά
ἀπογοητευθεῖ ἀπό τίς πολλές καί ἀτυχεῖς ἐξεγέρσεις. Τό πέρασμά του ἄφησε ἀνεξίτηλα ἴχνη στήν ψυχή τῶν ὑποδούλων ὄχι μόνο στήν γενέτειρά του Αἰτωλία, ἀλλά καί στήν Ἤπειρο, στήν Δυτική Μακεδονία καί σέ ὅλα τά μέρη τά ὁποῖα ἐπισκέφθηκε κατά τίς τρεῖς (ἤ τέσσερεις) περιοδεῖες του. Ἡ συνεισφορά του στήν προετοιμασία τοῦ Ἀγῶνος μπορεῖ ἐν συντομίᾳ νά κωδικοποιηθεῖ ὡς ἑξῆς:

α) Ἡ καλλιέργεια τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος. Μέ τό κήρυγμά του, μέ τό παράδειγμά του, μέ τήν κατανοητή ἀλλά συνάμα θεολογική γλῶσσα του, ὁ Ἅγιος ἀπέτρεψε τούς ἐξισλαμισμούς καί στερέωσε τήν Ὀρθόδοξη Πίστη. Ἀπό φόβο, ἀπό ἐκβιασμό, ἀλλά μερικές φορές καί αὐτοβούλως καί ἀπό τήν προσδοκία ἀξιωμάτων ἕνας ἀριθμός Χριστιανῶν προσχώρησε στό Ἰσλάμ. Ὅλοι αὐτοί δέν χάθηκαν μόνο γιά τήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά καί γιά τόν Ἑλληνισμό. Παράδειγμα οἱ Τσάμηδες τῆς Θεσπρωτίας. Ἀπόγονοι ἐξισλαμισμένων Χριστιανῶν ἔγιναν οἱ σκληρότεροι διῶκτες τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπί Τουρκοκρατίας καί ἐπί Γερμανοϊταλικῆς Κατοχῆς. Ὁ ἀγώνας τοῦ Ἁγίου εἶχε στόχο πρωτίστως νά σώσει ψυχές. Ἀλλά ταυτοχρόνως εἶχε ἐθνική σημσία, διότι ὅσοι παρέμεναν Χριστιανοί διατηροῦσαν καί τήν ἑλληνική τους συνείδηση. Γιά τήν ἀποτροπή τῶν ἐξισλαμισμῶν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δίδασκε μέ ἔμφαση τήν Τριαδολογία. Ἤξερε ὅτι πολλοί ἀγράμματοι Χριστιανοί ἔπεφταν εὔκολα θύματα τῆς μουσουλμανικῆς προπαγάνδας, ἠ ὁποία ἀρνεῖτο τήν Ἁγία Τριάδα.

β) Ἡ ἐμμονή στήν ἑλληνική γλῶσσα. Εἶναι συγκλονιστική ἡ διδαχή τοῦ Ἁγίου ὅτι παίρνει ἐπάνω του τίς ἁμαρτίες ἐκείνων πού θά σταματήσουν νά μιλοῦν διάφορες διαλέκτους καί θά ἀποφασίσουν νά μιλοῦν στό σπίτι τους μόνον ἑλληνικά. Γνώριζε τήν ὑπονομευτική δράση διαφόρων προπαγανδῶν πού ὑπονόμευαν τήν πίστη καί τήν γλῶσσα τῶν ὑποδούλων. Ὁ Ἅγιος τόνιζε ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τήν Ἑλληνικήν, διότι καί τό Γένος μας εἶναι Ἑλληνικόν»!

γ) Παιδεία καί Σχολεῖα. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δηλώνει ὁ ἴδιος στήν τελευταία ἐπιστολή πρός τόν ἀδελφό του ὅτι ἵδρυσε 10 ἑλληνικά (ἀνώτερα ) σχολεῖα καί 200 κοινά (κατώτερα). Σέ σωζόμενη ἐπιστολή του πρός τούς Παργίους ὑπογραμμίζει ὅτι πρέπει νά ἱδρύσουν σχολεῖο γιά τήν διαφύλαξη τῆς Πίστεως καί τήν Ἐλευθερία τῆς πατρίδος. Σκοπός του ἦταν μέσῳ τοῦ σχολείου τά παιδιά νά μαθαίνουν γιά τόν Χριστό, παραλλήλως ὅμως τά σχολεῖα τοῦ Πατροκοσμᾶ καλλιέργησαν τήν ἱστορική καί γλωσσική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

δ) Ἡ ἔμφαση στήν κοινωνική δικαιοσύνη. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε συνειδητοποιήσει αὐτό πού λίγο πρίν ἀπό τούς Βαλκανικούς Πολέμους εἶπε ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος γιά τούς ἀγρότες τῆς Θεσσαλίας: Ἐάν παραμείνουν κοινωνικά καί οἰκονομικά καταπιεσμένοι δέν θά μπορέσουν νά πολεμήσουν γιά νά ἐλευθερώσουν τούς ὑποδούλους ἀδελφούς τους. Τό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου ὑπέρ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ὑπέρ τῶν δικαιωμάτων τῶν γυναικῶν, κατά τῆς πλεονεξίας καί τῆς ἀδικίας, ὑπέρ τῆς σφυρηλατήσεως τῶν κοινοτικῶν δεσμῶν καί τῆς ἀλληλεγγύης, βοήθησε τήν ψυχική ἑνότητα τῶν Ρωμηῶν καί συνετέλεσε στήν ἀποφυγή ἐπικινδύνων διχασμῶν καί ἐρίδων μεταξύ ὁμοεθνῶν.

ε) Οἱ Προφητεῖες. Τό ποθούμενο, τό Ρωμαίικο, τά βουνά πού θά σώσουν πολλούς, οἱ δύο Πασχαλιές πού θά ἔλθουν μαζί, ὅπως ἔγινε τό 1912, αὐτά καί πολλά ἄλλα αἰσιόδοξα μηνύματα ἔδιδε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς διά τῶν προφητειῶν του. Αὐτή ἧταν ἡ μεγαλύτερη ἐθνική προσφορά του σέ ἕνα λαό πού κινδύνευε νά χάσει κάθε ἐλπίδα γιά ἐλευθερία καί ἀναγέννηση. Ἄς μην ξεχνοῦμε ὅτι ὅ Ἅγιος ἔζησε τήν σφαγή τῶν Ἑλλήνων ἀπό Τουρκαλβανούς μετά ἀπό τά Ὀρλωφικά. Ἡ φωνή του ἦταν ἡ μοναδική ὄαση μέσα στήν ἀπελπισία.

Στ) Τό μαρτύριό του. Μέ τόν μαρτυρικό θάνατό του στήν ἀγχόνη τῶν δημίων του (Κολικόντασι Βορείου Ἠπείρου, 24-8-1779) ὁ Πατροκοσμᾶς γίνεται θρῦλος, σύμβολο καί πρότυπο γιά τούς ὑποδούλους. Ἡ ἁγιότητά του ἀναγνωρίζεται ἀμέσως ἀπό ὅλο τό σκλαβωμένο Γένος πολύ πρίν ἀναγνωρισθεῖ ἐπισήμως τό 1961. Στήν Ἐλληνική Ἐπανάσταση ἕνα γνωστό ἆσμα ἔλεγε: «Βοήθα μας Ἅη Γιώργη καί σύ Ἅγιε Κοσμᾶ, νά πάρουμε τήν Πόλη καί τήν Ἁγιά Σοφιά». Ἡ θυσία του ἐνέπνευσε καί ἐμπνέει ἀκόμη καί σήμερα, εἰδικά δέ τούς ἐμπερίστατους Βορειοηπειρῶτες ἀδελφούς μας. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἀγχόνῃ ἐτελειώθη καί κατέδειξε ἐμπράκτως ὅτι ἡ Ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀπ’ τά κόκκαλα βγαλμένη. Μαζί μέ τό νέφος τῶν ἀναρίθμητων Νεομαρτύρων ἔβαλε τό λίπασμα γιά τήν ἑλληνορθόδοξη αὐτοσυνειδησία τῶν ὑποδούλων, ἡ ὁποία ὁδήγησε στήν Παλιγγενεσία τοῦ 1821. Κλίνουμε εὐλαβικά τό γόνυ στήν ἱερά μνήμη του!

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων

Από : Ζωηφόρος
Ακτίνες

Advertisements

Zητούν πρόσθετα μέτρα από το 2011. Πιέζει για νέες περικοπές η Κομισιόν

20/08/2010

Πρόσθετα μέτρα λιτότητας θα πρέπει να λάβει η Ελλάδα, ώστε να αντισταθμίσει την υστέρηση των εσόδων και να πετύχει τη μείωση του ελλείμματος στο 8% του ΑΕΠ, τονίζει η Κομισιόν. Συνολικά οι κρατικές δαπάνες θα πρέπει να μειωθούν επιπλέον 4 δισ. ευρώ.

«Τα δημοσιονομικά μέτρα που έλαβε η Ελλάδα μοιάζουν προς το παρόν επαρκή ώστε να ικανοποιηθούν οι στόχοι για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2010, υπό την προϋπόθεση ότι ο έλεγχος των δαπανών παραμείνει πολύ αυστηρός, οδηγώντας σε συνολικές κρατικές δαπάνες 4 δισ. ευρώ κάτω από τα σχέδια. Με τον τρόπο αυτό αναμένεται νααντισταθμιστεί η υστέρηση των εσόδων και οι ατασθαλίες στις δαπάνες άλλων κρατικών τομέων», είπε σήμερα η Κομισιόν.

Ωστόσο, η Κομισιόν επισήμανε ότι καθώς εντείνεται η ύφεση το δεύτερο εξάμηνο του έτους, η αναμενόμενη ανάκαμψη ίσως να μην αρκεί για να ικανοποιηθούν οι στόχοι που τέθηκαν τον Μάιο για
τα κρατικά έσοδα.

Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Αμαντέου Αλταφά, είπε ότι η μείωση των δαπανών κατά 4 δισ. ευρώ είναι ένας «κινούμενος στόχος», καθώς εάν αποδειχθούν υψηλότερα τα έσοδα ή η μείωση των δαπανών, το ποσό των 4 δισ. θα μειωθεί αναλόγως.

«Δεδομένου ότι τα προγραμματισμένα μέτρα θα εφαρμοστούν καταλλήλως και εγκαίρως, και δεδομένου ότι το σενάριο στα μακροοικονομικά εξελιχθεί σύμφωνα με τις προσδοκίες, οι διαθέσιμες προβλέψεις δείχνουν ότι το έλλειμμα της κυβέρνησης και το πλαφόν για το χρέος το 2011-2014, με διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος έως το 2014, είναι εφικτά», είπε η Κομισιόν στην ανακοίνωσή της.

* Τα επικαιροποιημένα κείμενα για το Μνημόνιο Συνεννόησης και το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής, θα αναρτηθούν την Παρασκευή στα ελληνικά και στα αγγλικά,  στην ιστοσελίδα του υπουργείου Οικονομικών, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.

Χθες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αξιολόγησε θετικά την προσπάθεια της χώρας και έκρινε ότι η Ελλάδα πληροί τους όρους, για να λάβει τη δεύτερη δόση δανείων από τα κράτη της ευρωζώνης.

Στο πλαίσιο αυτό, δημοσιοποιεί τα επικαιροποιημένα κείμενα για το Μνημόνιο Συνεννόησης και το Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής, όπως επίσης και την έκθεση που έχει ετοιμάσει για την ελληνική οικονομία.

 ΝΕΑ 20/8

Στόχος της Τουρκίας η Ρόδος!

18/08/2010

Τα Δωδεκάνησα και ειδικά η Ρόδος (!) αποτελούν τον επόμενο στόχο της Τουρκίας, υποστηρίζει με
άρθρο του ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης κ. Στέλιος Παπαθεμελής!

Την άποψη αυτή, που θα πρέπει όντως να προβληματίσει τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες, ο κ. Παπαθεμελής, τη διατυπώνει με αφορμή την πρόσφατη συνάντηση στη Ρόδο, του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσα, με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου.

Στο άρθρο του ο κ. Παπαθεμελής αναφέρει αποσπάσματα από άρθρα και βιβλία του κ. Νταβούτογλου.

Ειδικότερα, γράφει τα εξής:
“Αν η εξωτερική πολιτική ήταν savoir-vivre, η πλησμονή χαράς που διαδήλωναν προχθές δημόσια οι δύο υπουργοί που υποδέχθηκαν τον κ. Νταβούτογλου στη Ρόδο θα αποτελούσε το άριστο της διπλωματικής τέχνης. Δυστυχώς οι διακρατικές σχέσεις δεν είναι δημόσιες σχέσεις.

Στην περίπτωση μάλιστα της Τουρκίας γίνονται από ωμοφαγικές έως κανιβαλικές.
Ρόδος – Δωδεκάνησα είναι επόμενοι στόχοι του τουρκικού επεκτατισμού. Εξυπακούεται ότι ο
επικεφαλής της διπλωματίας μας διαβάζει.

Και διαβάζει καθετί που λέει ή γράφει ο απέναντί του. Όλως συμπτωματικώς, ο κ. Νταβούτογλου και λαλίστατος και πολυγραφότατος είναι. Και στο περιώνυμο «Στρατηγικό βάθος» του δεν χρησιμοποιεί «εποικοδομητικές ασάφειες». Είναι ωμός μέχρι αναισθησίας.
Γράφει λοιπόν: «Θα πρέπει να αυξηθεί η εξάρτηση των Δωδεκανήσων «από τη μικρασιατική ηπειρωτική πλάκα» (σ. 234). Τι εννοεί ο… ποιητής είναι προφανές, και δεν κάνει πλάκα. Επιμένει: «Τα Δωδεκάνησα (…) εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους για την Τουρκία» (σ. 279).

Τις σχέσεις με την Ελλάδα τις κατατάσσει στα «υποδεέστερα «στοιχεία» και τις προορίζει για την «άσκηση πολιτικών αφ’ υψηλού» (σ. 235). Επενδύει με καλλιέπεια τον κυνισμό του και δεν περιορίζεται σε «μηνύματα». Εκπέμπει ευθείες απειλές. Θέλει την Τουρκία να απαντά «με την απαιτούμενη σκληρότητα σε κάθε γεγονός που απειλεί τους στρατηγικούς της υπολογισμούς» (σ. 238). Άλλη στάση τη θεωρεί «υποθήκευση» της εξωτερικής της πολιτικής και «υποβιβασμό της σε κατηγορία και σε κλίμακα από την οποία πρέπει να διαλέγεται»(σ. 238). Άρα ο διάλογος γι’ αυτήν είναι πάντοτε προσχηματικός.

Η ευπιστία της εξωτερικής μας πολιτικής να νομίζει ότι διαλεγόμενη με την Άγκυρα θα αποτρέψει την επιθετικότητά της είναι απερίγραπτη. Η Τουρκία δεν διαλέγεται. Απειλεί. Απειλεί και προκαλεί εγγενές φοβικό σύνδρομο στην Ελλάδα. Εκβιάζει στρατιωτικά την Ελλάδα και οι ελλαδικές ελίτ, δειλές και άβουλες, υποκύπτουν στον εκβιασμό της. Συμπεριφέρονται «φινλανδικά».

Ο επισκέπτης της Ρόδου δεν κρύβει προθέσεις, τακτικούς και στρατηγικούς στόχους.
«Το σημείο με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής σε σύρραξη της Τουρκίας είναι τα νησιά του Αιγαίου που στενεύουν σε σημαντικό βαθμό τον ζωτικό χώρο της» (σ. 244).

Και για να διαλυθούν οι όποιες αυταπάτες και ως προς την Κύπρο, ο Νεοοθωμανός ξεκαθαρίζει:

«Ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα». (σ. 279).

Τούτων ούτως εχόντων, η λεηλασία του Αιγαίου και η διαιώνιση της κατοχής στην Κύπρο είναι το φυσικό επακόλουθο της πολιτικής φιλοσοφίας που διέπει το βαθύ κράτος, κεμαλικό και νεοοθωμανικό.

Απέναντι σ’ έναν γείτονα που θεωρεί τα ελληνικά εδάφη «κατεχόμενα», η στρατηγική μας
βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου.

Η Άγκυρα υποσκάπτει με πειρατικές πρακτικές συστηματικά την κυριαρχία μας, στήνει στρατηγικά προγεφυρώματα, αλωνίζει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα προσημειώνοντας δικαιώματα δυτικά των νησιών μας και προωθεί γεωστρατηγικά τετελεσμένα. Εμείς υπνώττουμε για πολλοστή φορά. Από τους Αμερικανούς παίρνει ό,τι χρειάζεται και χωρίς αντάλλαγμα. Στους Άραβες πουλάει αφοσίωση. Με τους Εβραίους είναι εχθρός στα λόγια, αλλά συνέταιρος στο εμπόριο με τις αραβικές χώρες.

Από τότε που Σημίτης – Πάγκαλος αναγνώρισαν με τη Συμφωνία της Μαδρίτης «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, η Άγκυρα λειτουργεί σε θάλασσα και αέρα αρχικά ως συνιδιοκτήτης και συχνά ως αποκλειστικός ιδιοκτήτης (ICAO και ΝΑΤΟ ερήμην μας έχουν αναγνωρίσει αποκλειστικά δικαιώματα στους απέναντι).

Μας ήρθε και ο αμερικανός υφυπουργός Μόρνινγκσταρ. Καλώς το παιδί! Με το που πάτησε το πόδι του μας είπε ότι «το Αιγαίο είναι αμφισβητούμενη θάλασσα» και έχουμε με τους πασάδες «πρόβλημα συνόρων» (sic!). Ο επισκέπτης είχε και τη λύση στο τσεπάκι του: «Το οικονομικό όφελος και για τις δύο χώρες είναι τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση». Αυτός τετραγώνισε τον κύκλο, αλλά πριν από αυτόν η κυβέρνηση του Μνημονίου εκεί δείχνει να κατέληξε.

Η Τουρκία μάς εκβιάζει στρατιωτικά. Με τους Αλβανούς υπογράψαμε ΑΟΖ και οι Τούρκοι την ακύρωσαν, με τους Αιγυπτίους υπέγραψε η Κύπρος και τώρα η Άγκυρα ζητεί από τον Μουμπάρακ να την παγώσει. Οι Σέρβοι -ναι, αυτοί για τους οποίους δώσαμε την ψυχή μας- πήγαν με τους Τούρκους. Οι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ είναι μ’ αυτήν. Η ΕΕ αγρόν αγοράζει σε ζητήματα ασφάλειας.
Πρέπει επειγόντως να βρούμε στρατηγικό εταίρο, εγγυητή της ασφάλειάς μας.

Το νέο έρχεται αναπάντεχο και αληθινό: Ο ρώσος ναύαρχος Βισότσκι, δηλαδή ο Πούτιν, ψάχνει στην περιοχή αγκυροβόλο και ναυτική βάση. Ψάχνει στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Η Ελλάδα πρέπει να σπεύσει ταχέως.

Αλλιώς η εσχάτη πλάνη θα είναι χείρων των προηγουμένων”.

Ροδιακή

Ο άνθρωπος με το ξύλινο πρόσωπο σε συνέντευξη στην εφημερίδα Christian Science Monitor

16/08/2010

Ο Γιώργος Παπανδρέου ή GAP (όπως ο ίδιος αυτοχαρακτηριζόταν), σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Christian Science Monitor 
δήλωσε καθαρά ότι «περιμένει» έναν «τέταρτο δρόμο» διεθνισμού και παγκοσμιοποίησης. Όπως μας έχει συνηθίσει οι λέξεις : «Ελλάδα, εθνική κυριαρχία, παράδοση, ορθοδοξία», και άλλες «κακές» έννοιες  εκλείπουν πλήρως από το λεξιλόγιό του.
Αξίζει να σκεφτούμε ότι η εφημερίδα που έδωσε την συνέντευξη ονομάζεται «Christian Science» δηλαδή Χριστιανική Επιστήμη.

Στο τέλος της συνέντευξη του «μαλώνει» την Ευρώπη, ως  «ξενοφοβική», επειδή προφανώς οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είδαν το ασύμβατο της εισβολής των μεταναστευτικών ορδών, και την εγκληματικότητα, την ανεργία, το χάος που επικρατεί αμέσως μετά.

Σαν παγκόσμιος προστάτης λοιπόν όλων αυτών των ορδών που σαν δούρειοι ίπποι διαλύουν τα
σύγχρονα έθνη δημιουργώντας εστίες έντασης -πόλωσης, εγκληματικότητας και αποσχιστικές τάσεις, πρότεινε λοιπόν στην συνέντεξη να «δούμε τους μετανάστες ως τμήμα της λύσης για μελλοντική ανάπτυξη, χαρακτηρίζοντας τους ως παραγωγικούς φορείς μέσα στην κοινωνία.», χωρίς να απαντά σε καυτά ερωτήματα όπως : πόσους μετανάστες είναι δυνατόν να ταΐσει κάθε κράτος, με τι αντίκτυπο στην ανεργία των ιθαγενών πολιτών, με τι αντίτιμο στην συνοχή και φυσιολογική ζωή και τελικά την επιβίωση ενός έθνους.

Δυστυχώς ήταν ξεκάθαρος για τους εθελοτυφλούντες, και για τους ανθρώπους που ακόμα ρομαντικά πιστεύουν ότι αυτό το κυβερνητικό μόρφωμα το οποίο μας ποδηγετεί, έχει στόχο την ευημερία μας.

Πρέπει όμως να παραδεχτούμε κάτι. Ότι μετά από αρκετές γεννεές πολέμου στις αξίες και τα ιδανικά της Ελλάδας, βρεθήκαμε σε τέτοιο σημείο ηθικής και πνευματικής κατάπτωσης, που εντεταλμένοι άνθρωποι σαν τον Παπανδρέου να είναι φυσιολογικό να είναι ηγέτες μας.
Παραμελήσαμε τα πάντα μπροστά στον άκρατο υλισμό μας και τώρα το πληρώνουμε ακριβά και με ψυχικό πόνο!
Ίσως και να μας συνεφέρει, και να ξαναγίνουμε άνθρωποι με πνευματική ζωή, αρχές και αξίες.

Η Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Σουμελά και η εορτή της Παναγίας στα Φάρασα της Καππαδοκίας.

16/08/2010

Της Ανθίππη Φιαμού
(Από την εφημερίδα «Ποντιακή Γνώμη)

Με αφορμή την πανηγυρική λειτουργία που έλαβε χώρα στις 15 Αυγούστου 2010 στο χώρο της Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Σουμελά, στη Ματσούκα του Πόντου, κάνουμε ένα αφιέρωμα στο ιστορικό της μονής, που επί 1600 χρόνια αποτέλεσε φάρο και σύμβολο του Ελληνισμού του Πόντου και της Ανατολής.

http://www.youtube.com/v/-P8h7lucdoI?fs=1&hl=el_GR&rel=0

Η ίδρυση της Μονής

Κατά την παράδοση, πρώτος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, με την ευλογία της ίδιας της Θεοτόκου και πάνω σε τρία ξύλα που του έφερε ο άγγελος Κυρίου, ζωγράφισε την αγία Της μορφή. Οι τρεις αυτές εικόνες, τις οποίες ευλόγησε η παναγία μας, διασώζονται μέχρι τις μέρες μας (!) και η τύχη τους μετά την κοίμηση του Αποστόλου Λουκά πλαισιώνεται από χίλιους θρύλους και ιστορίες. Είναι μεγάλη τιμή για τον Ελληνισμό και οι τρεις τους να βρίσκονται στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Η μία στο Μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου των Καλαβρύτων, που ιδρύθηκε το 362 μ.Χ. ύστερα από τη θαυμαστή εμφάνιση της στον τόπο εκείνο, η δεύτερη στη Μονή Κύκκου της Κύπρου, ενώ η τρίτη στην. Μ. Παναγία Σουμελά του Βερμίου. Ως «Κυρά των Ποντίων» χαρακτηρίζουν την τελευταία και η
ιστορία της -πολύπαθη και συγκινητική, όπως και του λαού που επέλεξε η Μεγαλόχαρη για ποίμνιο Της, όπως και της γης που επέλεξε για θρόνο Της.

Προτού κοιμηθεί, ο Απόστολος Λουκάς εμπιστεύτηκε την εικόνα της Παναγίας που κρατά τον μικρό Χριστό να ευλογεί με το ένα χέρι και στο άλλο να έχει ένα χειρόγραφο, στον μαθητή του Ανανία. Αργότερα στην Αθήνα κτίστηκε μεγάλος ναός προς τιμή της Θεοτόκου, για να φιλοξενήσει το πανέμορφο εικόνισμα Της. Κατά μία εκδοχή, πρόκειται για τον Παρθενώνα, ο οποίος, όπως είναι γνωστό, είχε όντως μετατραπεί σε ορθόδοξο ναό. Τότε αποκαλούνταν «Παναγία η Αθηνιώτισσα», όπως και όταν μεταφέρθηκε στη Θήβα, όπου επίσης για χάρη Της ανοικοδομήθηκε λαμπρός ναός. Η Μητέρα του Θεού όμως αλλού επιθυμούσε να στηθεί ο θρόνος της, και τη βούληση της αυτή φανέρωσε στον μοναχό Βασίλειο, προστάζοντας τον μαζί με τον ανιψιό του Σωτήρχο να αλλάξουν
ονόματα και από την Αθήνα όπου βρίσκονταν να πάνε στο ναό Της στη Θήβα για να πάρουν τις εντολές Της για τη θέση της νέας Της οικίας. Έτσι, ο Βαρνάβας πλέον και ο Σωφρόνιος κατευθύνθηκαν στη Θήβα, όπου είδαν την αγία εικόνα Της να αφήνει μόνη της το εικονοστάσι και από το παράθυρο του ναού να φεύγει και να χάνεται στον ουρανό:

«…Ακολουθήστε με άφοβα στην Ανατολή. Εγώ προπορεύομαι στο όρος του Μελά, που επέλεξα. Θα είμαι πάντα μαζί σας…».

Παρόλο που ο δρόμος στο άγνωστο γέμιζε με αγωνία τους δύο μοναχούς, η δυνατή πίστη τους, η εμπιστοσύνη τους στα λόγια της Παναγίας και η έντονη επιθυμία τους να φέρουν εις πέρας τη θεία εντολή αποτελούσαν την πηγή δύναμης, υπομονής και θάρρους.

Εκεί που τα πόδια δεν τους κρατούσαν από πολύωρη πεζοπορία και οι αμφιβολίες αν κατάλαβαν καλά κάποιο σημάδι της Θεοτόκου πλημμύριζαν το μυαλό τους, μια ένας οδοιπόρος, μια ένα πλοίο, μια κάποιο ζώο, η φύση ολόκληρη θα τους οδηγούσε τελικά ανατολικά, προς το ευλογημένο μέρος «στο όρος Μελά».

Πάνω από 5 χρόνια κράτησε η δοκιμασία των δύο μοναχών, μέχρι που μουδιασμένοι άκουσαν έναν χωρικό, που τους φιλοξένησε για μια νύχτα, πως για δείπνο τούς έχει «χόρτα από το χωράφι του» και «ψάρια που τα ψάρεψε ο ίδιος από τον Πυξίτη ποταμό, που κατηφορίζει …από το όρος Μελά»! Η ολοκλήρωση της εντολής φάνταζε τότε τόσο κοντά. Δεν μπορούσαν να φανταστούν ο Βαρνάβας και ο Σωφρόνιος πως η μαρτυρική τους πορεία μόλις έφτασε στο αποκορύφωμα, καθώς ένα πυκνό δάσος πανύψηλων δέντρων και άγριων θάμνων, που έκλεινε τον ορίζοντα και έκρυβε τον ουρανό, για αιώνες περίμενε υπομονετικά αυτοί οι δύο άνθρωποι του Θεού κατά βούληση της Μεγαλόχαρης να το διασχίσουν πρώτοι και να το τιμήσουν με το στήσιμο του θρόνου Της εκεί. Μια σκυμμένοι και μια μπουσουλώντας, σπάζοντας κλαδιά, αγκομαχώντας στα τυφλά, πιάνοντας κορμούς με σκλήθρες και αγκάθια, που τους ξέσχιζαν τα ρούχα και τη σάρκα, ακόμα και τα παπούτσια, με μόνιμο κίνδυνο να κατρακυλήσουν από την απότομη πλαγιά, θείος και ανιψιός αγωνίζονταν σκληρά να φτάσουν στον προορισμό τους. Όμως εκεί πάνω στο πλάτωμα τους περίμενε η μέγιστη δυνατή συγκίνηση Στο βάθος της σπηλιάς, σε μια κόγχη, στεκόταν η εικόνα της Παναγιάς της Αθηνιώτισσας!

Με τη στιγμή της μεγάλης αυτής «συνάντησης» ξεκινά η ζωή της Παναγίας της Αθηνιώτισσας στον εκλεκτό Πόντο! Οι δύο μοναχοί κοπιάζουν να κτίσουν το νέο οίκο της Μεγαλόχαρης σε τόπο που λες και κρέμεται πάνω από τη γη. Καθώς λέγεται, ύστερα από ζεστή προσευχή των μοναχών, άρχισε να αναβλύζει αγίασμα, παρέχοντας τους δροσερό νερό, ενώ ένα μουλάρι φορτωμένο με δύο καλάθια τρόφιμα, εργαλεία, ρούχα, σκεύη, βιβλία, εμφανίστηκε μπροστά τους χωρίς να συνοδεύεται από κανέναν. Μόνο ένα σημείωμα ανέφερε ότι το στέλνουν οι αδελφοί από τη Μονή Ιωάννη Βαζελώνος, στον Ηγούμενο της οποίας παρουσιάστηκε η Θεοτόκος δίνοντας την εντολή να αποσταλούν τα απαραίτητα στους δύο μοναχούς που Της κτίζουν νέο θρόνο στο όρος Μελά. Χωρίς να γνωρίζουν πού ήταν ακριβώς η θέση αυτή, εμπιστεύτηκαν το μουλάρι στη Θεία Χάρη Της να το οδηγήσει, όπως και έγινε. Ύστερα από αυτό το συγκινητικό γεγονός καθιερώθηκε κάθε χρόνο την ίδια μέρα να στέλνεται από τη Μονή Σουμελά προς τη Μονή Βαζελώνος ένα φορτωμένο μουλάρι σε ανάμνηση της εκ θαύματος βοήθειας.

Πέρασαν χρόνια και ο αρχικά μικρός ναός αντικαταστάθηκε με μεγαλύτερο, πλαισιώθηκε από κελιά και ξενώνες. Η Σουμελά ευημερούσε ήδη κατά την εποχή του Ιουστινιανού (6ος αι.) και η φήμη της απλωνόταν σ’ ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Η φήμη αυτή γίνεται αιτία να συσσωρευτούν πλούτη στη μονή, ενώ οι αυτοκράτορες της Δυναστείας των Κομνηνών τής παραχωρούν πολλά κτήματα και χωριά της περιοχής, των οποίων οι κάτοικοι επιφορτίζονται με τα καθήκοντα της καλλιέργειας της γης και της φρούρησης των περασμάτων για το φόβο των ληστών και των επιδρομέων.

Το προνομιακό καθεστώς, που περιλαμβάνει εκτός των άλλων και απαλλαγή από τη φορολογία, διατηρείται και κατά την οθωμανική περίοδο, ενώ η αίγλη της μονής συνεχίζεται ως τις αρχές του 20ού αι. Τη δεκαετία του 1910 ζουν εδώ πάνω από 100 μοναχοί. Μέχρι σήμερα σώζονται ασπρόμαυρες φωτογραφίες της μονής από εκείνη την εποχή.

Η γιορτή της Μονής, το Δεκαπενταύγουστο, αποτελούσε το γεγονός της χρονιάς για ολόκληρο τον πόντο, οι εορτασμοί κρατούσαν εννιά μέρες και συγκέντρωναν προσκυνητές απ’ όλες τις γωνιές του ορθόδοξου κόσμου, ενώ οι λιτανείες με τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια δεν άφηναν κανέναν ασυγκίνητο.

Αυτή η λαοσύναξη σταμάτησε να γίνεται από το 1922. έκτοτε, το βράδυ της 14ης προς 15η Αυγούστου, κάθε χρόνο, το σκοτάδι στην κοιλάδα του Πυξίτη και το όρος Μελά που είναι σκαρφαλωμένο το μοναστήρι της Παναγίας, ήταν πιο βαθύ, «σκοτία πίσα» που έλε’ αν τ’ εμέτερ».εκεί τριγυρνούσαν μόνο οι ψυχές πενήντα γενεών Ποντίων, που συνέδεσαν και ταύτισαν την επιβίωση του Γένους με τη δύναμη που έπαιρναν από την Παναγία Σουμελά, ειδικά κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Η καταστροφή και η ανιστόρηση της Σουμελά

Η μονή καταστρέφεται το 1918, με την αποχώρηση των Ρώσων, και το Φεβρουάριο του 1923 οι τελευταίοι εναπομείναντες μοναχοί εγκαταλείπουν το μοναστήρι, που μένει στο έλεος των τυμβωρύχων και αποτελεί κρησφύγετο λαθρεμπόρων. Η πυρκαγιά του 1930 ήταν αυτή που αποτελείωσε την καταστροφή.

Δεν άντεξαν όμως οι Πόντιοι για πολύ το χωρισμό τους και μόλις έμαθαν πως πριν αφήσουν τη μονή, μερικοί μοναχοί έθαψαν τα πολύτιμα κειμήλια της -μεταξύ αυτών, φυσικά, η αγία εικόνα της Θεομήτορος και ο Σταυρός με το Τίμιο Ξύλο. δώρο του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Μανουήλ Κομνηνού- μερικά χιλιόμετρα από το μοναστήρι, επιδίωξαν την επιστροφή τους σε χριστιανικά χέρια. Το 1931, ύστερα από ενέργειες του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου προς την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, επιτέλους δόθηκε άδεια μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον έναν εκ των μόλις δυο εν ζωή καλόγερων του ιστορικού μοναστηριού, τον Αμβρόσιο Σουμελιώτη, να παραλάβει τον κρυμμένο θησαυρό των Ποντίων, της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού ολόκληρου. «Εν Ελλάδι υπήρχαν Πόντιοι, αλλά δεν υπήρχεν ο Πόντος. Με την εικόνα της Παναγίας Σουμελά ήλθε και ο Πόντος», – είχε γράψει τότε ο υπουργός Πρόνοιας Λεωνίδας Ιασωνίδης. η συμβολή του οποίου ήταν καθοριστική.

Η μονή της Παναγίας Σουμελά ανιστορήθηκε το 1951 με πρωτοβουλία του Φίλωνα Κτενίδη στην Καστανιά Βέροιας, όπου μεταφέρθηκε η ιερή εικόνα της Παναγίας και άλλα κειμήλια της ιστορικής μονής.

Εξήντα εφτά χειρόγραφοι κώδικες και εκατόν πενήντα βιβλία της μονής βρίσκονται σήμερα στο μουσείο της Άγκυρας. Πολλές από τις πολύτιμες εικόνες που απέμειναν μεταφέρθηκαν στην Οξφόρδη και μερικές στο Δουβλίνο. Άλλες πάλι λέγεται ότι έγιναν προσάναμμα από τους βοσκούς της γύρω περιοχής, για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Η αναστήλωση της Σουμελά στον Πόντο

Μέχρι το 1972, χρονιά κατά την οποία τοποθετήθηκε εδώ ο πρώτος φύλακας αρχαιοτήτων, με σύμμαχο την αδιαφορία των τοπικών αρχών, το μοναστήρι ήταν έρμαιο στα χέρια των βανδάλων.

Το 2001 ξεκίνησαν εργασίες αποκατάστασης υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ (οι οποίες σχεδόν ολοκληρώθηκαν το 2010) με σκοπό να ανακατασκευαστούν τα κτίρια της μονής και να περισωθεί ό,τι είναι δυνατό από τις υπέροχες αγιογραφίες που κοσμούν το εσωτερικό της εκκλησίας εντός του σπηλαίου και ενός μικρότερου παρεκκλησίου που χτίστηκε αργότερα. Τα δείγματα της αποκατάστασης των τοιχογραφιών δυστυχώς είναι αποκαρδιωτικά, ενώ έχουν γίνει και υπερβάσεις στην ανακατασκευή του κτιριακού συγκροτήματος, που αναμένεται να αποκατασταθούν.

Η πρώτη λειτουργία μετά από περίπου ενενήντα χρόνια

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, οπότε αυξήθηκε ο αριθμός Ελλήνων επισκεπτών από την Ελλάδα και από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στη Σουμελά, άρχισε σταδιακά να συζητείται σε τοπικό επίπεδο η τουριστική αξιοποίηση της μονής μέσω του ανοίγματος σε θρησκευτικές λειτουργίες.

Παρά τις προκαταλήψεις και τις φοβίες της κοινωνίας και του τουρκικού κράτους, τελικά, η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε να επιτρέψει την τέλεση Θείας Λειτουργίας μια φορά το χρόνο, όπως εκτεταμένα αναφέρθηκε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας, που παρουσιάσαμε και τη μετάφραση της σχετικής υπουργικής απόφασης.

Φέτος τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου ανταμώθηκαν οι ψυχές πενήντα γενεών Ποντίων που έμειναν θαμμένοι στα άγια χώματα του Πόντου με τις ψυχές τριών γενεών Ποντίων που γεννήθηκαν κι ανδρώθηκαν μακριά από αυτόν, μετά το 1923.

Φέτος η νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου στο βουνό Μελά ήταν πιο φωτεινή από ποτέ.

Συμπλήρωμα από Α. Φιαμού

Το αγίασμα της Παναγίας Σουμελά οι Τούρκοι το μπάζωσαν με τσιμέντο, γιατί πήγαιναν οι δικές τους γυναίκες και έπαιρναν νερό για να το δώσουν στα παιδιά τους. Όμως το τσιμέντο υδροστατεί και οι προσκυνητές αρκούνται σε μερικές σταγόνες.

Αυτό που ακολουθεί το είδα με τα μάτια μου.

 – Ήταν μια νεαρή Τουρκάλα με το μωρό της στην αγκαλιά. Ήταν μήνας Αύγουστος αλλά εκείνη φορούσε παλτό ως τα γόνατα και μαντήλα όπως οι ακραιφνείς μουσουλμάνες. Πλησίασε το τσιμεντωμένο αγίασμα, άπλωσε το χέρι έπιασε με μερικές σταγόνες κι έβρεξε μ’ αυτές το μέτωπο του παιδιού της.

Έφυγε το ίδιο σιωπηλά και διακριτικά όπως ήρθε.

Επίσης, οι Τούρκοι ονομάζουν το μοναστήρι «Μεριέμ Ανά Μοναστήρι» που σημαίνει

«Το Μοναστήρι της Μάνας Μαρίας». Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα όλου του κόσμου.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΑ ΦΑΡΑΣΑ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Του Ιορδάνη Παπαδόπουλου
Μαθηματικού Φαρασιώτη

«’Σ Παναγίας το τραγώδι, του σταφυλού ο Πάσκας»

(Της Παναγίας το τραγούδι, Πάσχα του σταφυλιού, της Κοιμήσεως, 15 Αύγουστο)

Ο Αιδ. Παπά Θόδωρος Θεοδωρίδης σημειώνει: «Στο Βαρασό των Φαράσων είχαν τέσσερις εκκλησίες και εξωκλήσια προς τιμήν της Παναγίας. Οι τρεις απ’ αυτές ήσαν απ’ τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Η πρώτη ήτο μέσα σε σπηλιά τεραστίου βράχου (σ’ Παναγίας ο πηλός), κοντά στο χωριό προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η δεύτερη στο βουνό Σαχ-Μούρη, σε παλιό χωριό Άγιο ή Μανόγιο, η Τρίτη, Παναγία των Εισοδίων της Θεοτόκου κι αυτή στην τοποθεσία «Τα πόνου Άνα ή Τα Μακρά και η τέταρτη η Έ – Γάτερη (Αγία Γαλατερή), στου Μαόκκου».

Για την Παναγία στη σπηλιά υπήρχε μια ενδιαφέρουσα παράδοση που έλεγαν οι Φαρασιώτες στο Πλατύ Ημαθίας:

Όταν κινδύνευσε ο Χριστός (από τον ΗρώδηWink «η Παναγία χύτζεν τζαι δώτζεν μο τα φτερά τ’ς πα σο κάτζι τζαι νοίγει τζ’ ενότουν ‘ς Παναγίας ο σπήλος» (η Παναγία έτρεξε και χτύπησε με τα φτερά της πάνω στο βράχο και άνοιξε και έγινε της Παναγίας η σπηλιά).

Η γιορτή στη σπηλιά, που ήταν η πιο σπουδαία για τους Φαρασιώτες, κρατούσε τρεις μέρες. Μαζεύονταν όχι μόνο Χριστιανοί από όλα τα Φαρασιώτικα χωριά, αλλά και Καππαδόκες από μακρύτερα μέρη που έκαμναν δυο τρεις μέρες δρόμο για να έλθουν. Ακόμη και Τούρκοι (κυρίως ντονμέδες, πρώην Χριστιανοί) έπαιρναν μέρος στη γιορτή. Από το πρωί της παραμονής, άρχιζε να έρχεται ο κόσμος οικογενειακώς στον Ιερό βράχο. Η ανάβαση δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Είχε πάνω από 150 σκαλιά, πέτρινα και ξύλινα. Το απόγευμα έρχονταν τα παλικάρια με τα σφάγια «γουζία τζαι ρίψε» (αρνιά και ερίφια), αλλά και μικρά μοσχάρια.

Επειδή την παραμονή του 15 Αύγουστου ήταν ημέρα σαρακοστής, δεν επιτρεπόταν πλούσιο φαγοπότι, ούτε ξεφαντώματα με χορούς και τραγούδια. Ανήμερα της γιορτής, το χάραμα, έρχονταν «οι σταφυλάτοι μο τα σεπέτα» (οι αμπελουργοί με τα καλάθια). Απόθεταν τα καλάθια στην είσοδο της σπηλιάς για να ευλογήσει ο Ιερέας τον πρώτο καρπό.

Κατά τον Παπά Θόδωρο Θεοδωρίδη «Αυτοτελές και ιδιόρρυθμο είναι το της Κοιμήσεως της Θεοτόκου τραγούδι» (όπως σημειώνει σε ανέκδοτο χειρόγραφο). Το παραθέτει όπως TO διηγήθηκε η μητέρα του:

Πέντε Άγιοι χορεύκανε ‘ς Παναγίας το χαυλού
κανείς σο στραβόν τη στράτα μην ‘υρκπεί

Πέντε Άγιοι χόρευαν στης Παναγίας την Αυλή
κανείς στο δρόμο το στραβό μη γυρίσει

Ο προφήτ’ς έχτσεν το κεμίν τζαι τελλέτσεν τα
σα ‘κατό χρόνες ποίτζεν τα τεμάμι

Ο προφήτης έχτισε την κιβωτό και την τελείωσε
σε εκατό χρόνια την ολοκλήρωσε

Σεράντα ημέρες βρεσίνκε μο βροσή
πενήντα ημέρες ‘ύρσεν τα τουφάνι

Είπαν’ τι τζαι τα χάιβάνε, αμόνι
τζο ντουνεν τζαι στο Θεό αν τερμάνι

Σαράντα ημέρες έβρεχε μόνο βροχή
πενήντα ημέρες το γύρισε κατακλυσμό.

Είπαν και τα ζώα, αμάν πια
δε γίνηκε κι απ’ το θεό μια βοήθεια

Και μια παραλλαγή (Μαρτυρία της Κυριακής Μιχαϊλίδου από το Ούλου Αγάτς, στον Παπά Θόδωρο Θεοδωρίδη, Αθήνα 1943):

Πέντε Άγιοι χορεύανε ‘ς Παναΐας την αυλή
πιέσαν χορός τζαι τραγωδάν τ’ ορτόν την πίστη
Ο προφήτ’ς έχτσεν το κεμίν τζαι
τελλέτσεν τα τζαι ποίτζεν τα τεμάμι
Ο Χριστός είναι ‘ς Παναΐας ο Τόκος
τζ’ η Παναΐα έν’ Ορτά Θεοτόκος

Πέντε Άγιοι χορεύανε στης Παναγίας την αυλή
πιάσανε χορό και τραγουδούν την ορθή πίστη
Ο προφήτης έχτισε την κιβωτό και
την τελείωσε και την ολοκλήρωσε
Ο Χριστός είναι γέννα της Παναγιάς
κι η Παναγιά είναι στ’ αλήθεια Θεοτόκος

Είναι φανερό πως το τραγούδι αναφέρεται στον κατακλυσμό του Νώε. Και στις δυο εκδοχές έχουμε πέντε Αγίους να χορεύουν στην αυλή της Παναγιάς και το κεμίν. Εντυπωσιακή η επισήμανση πως η Παναγία είναι Θεοτόκος (όχι Χριστοτόκος), που σημαίνει πως ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος

resaltomag.blogspot.com
radiofloga.blogspot.com

Ο τορπιλισμός της Έλλης Ι (Καταδρομικό)

16/08/2010
Το ΒΠ Κ/Δ ΕΛΛΗ στη διάρκεια του μεσοπολέμου.

15 Αυγούστο 1940. Πρωϊ γύρω στις 8.30′ το καταδρομικό του πολεμικού ναυτικού μας “Ελλη”, βρισκόταν αγκυροβολημένο σημαιοστολισμένο 800 περίπου μέτρα από το λιμάνι της Τήνου, όπου είχε πάει για ν’ αποδώσει τιμές στην μεγάλη θρησκευτική γιορτή της Παναγίας. Ενώ χιλιάδες πιστοί περίμεναν την περιφορά της εικόνας της Παναγίας, ένας δειλός κι άναδρος τορπιλλιστής, έρριξε τρεις τορπίλες! Η μία έπληξε το καταδρομικό “Ελλη”! Οι άλλες δύο έφθασαν μέχρι το λιμάνι για να πλήξουν αθώους προσκυνητές!

http://www.youtube.com/v/PrZwItl31OE?fs=1&hl=el_GR&rel=0

Η Έλλη (ΒΠ Κ/Δ ΕΛΛΗ) ήταν Ελληνικό “Εύδρομο” κατά την ορολογία του μεσοπολέμου ή “ελαφρύ καταδρομικό” κατά την ορολογία του Β’ Παγκοσμίου πολέμου που έφερε το όνομα εκ της ναυμαχίας
της Έλλης που είχε λάβει χώρα στην διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, στην οποία η Ελλάδα ήταν νικήτρια.

Ναυπηγήθηκε το 1912 – 1913 στις ΗΠΑ για λογαριασμό της κινεζικής κυβέρνησης με το όνομα “FEI – HUNG”, όμως η παραγγελεία ακυρώθηκε λόγω Εθνικιστικής Επανάστασης που ξεσπασε στην Κίνα την περίοδο εκείνη. Αγοράστηκε τελικά από την ελληνική κυβέρνηση το 1914. Μετασκευάστηκε σχεδόν ριζικά στη Γαλλία μεταξύ των ετών 1925-1927.

Έλαβε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Βυθίστηκε στις 15 Αυγούστου 1940 σε ειρηνική περίοδο από το ιταλικό Υποβρύχιο Delfino και ενώ ήταν αγκυροβολημένο έξω από το λιμάνι της Τήνου όπου και συμμετείχε στις εκδηλώσεις του εορτασμού της Παναγίας. Το ίδιο Υποβρύχιο αποπειράθηκε στη συνέχεια να τορπιλίσει τα επιβατηγά ΕΛΣΗ και ΕΣΠΕΡΟΣ που βρίσκονταν μέσα στο λιμάνι της Τήνου. Ευτυχώς η απόπειρα απέτυχε και οι τορπίλες κατέστρεψαν μόνο ένα τμήμα του κρηπιδώματος του λιμανιού.
Από το 1945, ανήμερα της βύθισής του, τελείται σχετική δέηση μνήμης, με ρίψεις στεφάνων πάνω από τον υγρό τάφο του. Σήμερα διατηρείται ως μοναδικό κειμήλιο του πλοίου μικρό πυροβόλο επιφανείας δίπλα από το μνημείο ηρώων του ΕΛΛΗ στον εσωτερικό λιμενοβραχίονα της Τήνου και στο σημείο που εξεράγει η πρώτη τορπίλη του Ιταλικού υποβρυχίου, καθώς επίσης και τμήματα της τορπίλης σε ειδικό υπόγειο εκθεσιακό χώρο του Ναού της Παναγίας της Τήνου.
Το 1950 στα πλαίσια των πολεμικών επανορθώσεων και σε αντικατάσταση αυτού η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα το Καταδρομικό “EUGENIO Di SAVOIA” το οποίο μετονομάστηκε “ΕΛΛΗ” τον Ιούνιο του 1951 όπου και ύψωσε την Ελληνική σημαία.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/Έλλη_Ι_(Καταδρομικό)

vatopaidi.wordpress.com

Τὰ φίδια τῆς Κεφαλλονιᾶς Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας

15/08/2010
(ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου)

Στὴ νότια Κεφαλονιά, κοντὰ στὸ χωριὸ Μαρκόπουλο, συναντᾶμε τὴν ἐκκλησία τῆς Κοιμήσεως. Ἐκεῖ κάθε Δεκαπενταύγουστο συμβαίνει κάτι περίεργο καὶ θαυμαστό. Ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως ἐμφανίζονται μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸ φίδια. Εἶναι τὰ λεγόμενα «φίδια τῆς Παναγίας».

Ὅσο περνοῦν οἱ μέρες πληθαίνουν κι αὐτά, καὶ τὴν παραμονὴ τῆς Κοιμήσεως αὐξάνονται ὑπερβολικά. Βλέπεις Μαρκοπουλιῶτες νὰ γυρίζουν στὴ ρεματιά, στὴν ὄχθη τῆς ὁποίας εἶναι χτισμένη ἡ ἐκκλησία, γιὰ νὰ μαζέψουν φίδια νὰ τὰ φέρουν στὴν Παναγία. Ἀπὸ ποὺ βγαίνουν, ἀλλὰ καὶ ποὺ κρύβονται μετὰ τὴν ἑορτή, κανεὶς δὲν γνωρίζει. Παραμένει ἕνα μυστήριο.

Τὴν ὥρα τοῦ ἑσπερινοῦ κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα ἀνάμεσα στοὺς πιστούς, στὰ προσκυνητάρια καὶ στὰ στασίδια, χωρὶς νὰ φοβοῦνται κανένα.

– Θ᾿ ἀνεβαίνουν στὸν κόρφο σας, λένε οἱ χωρικοὶ γιὰ νὰ προετοιμάσουν τοὺς ξένους, καὶ μὲ τὴ χάρη τσῆ Παναγίας δὲν θὰ σᾶς πειράζουνε. Θὰ τὰ βαστᾶτε στὸ χέρι σας καὶ θὰ σᾶς γλύφουνε σὰ γατσούλια.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τονίζει τὸ ἀκόλουθο τοπικὸ δίστιχο: «Τὰ φίδια ἀπ᾿ τὸ Μαρκόπουλο καλαίνω νὰ μὲ
φᾶνε, μὰ κεῖνα εἶναι τσὴ Παναγιᾶς καὶ μὲ χαϊδολογᾶνε».

Πραγματικά, βλέπει κανεὶς ἀπίστευτα πράγματα: Ἄλλα φίδια τυλιγμένα σὰν βραχιόλια στὰ μπράτσα τῶν πιστῶν. Ἄλλα ἀνεβασμένα στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἡ στὸν Ἐσταυρωμένο, καὶ ἄλλα στοὺς ἄρτους τῆς ἀρτοκλασίας. Μπορεῖ ἐπίσης ἕνα φίδι ν᾿ ἀνεβεῖ στὸ εὐαγγέλιο, ποὺ διαβάζει ὁ παπὰς τὴν ὥρα τῆς θ. λειτουργίας. Πανηγυρίζουν κι αὐτὰ σὰν ἐκπρόσωποι τοῦ ζωικοῦ βασιλείου μαζὶ μὲ τοὺς χριστιανούς. Καὶ δίνουν στὴν ἑορτὴ ἕνα τόνο ἐδεμικό, ἀφοῦ στὴν Ἐδὲμ οἱ πρωτόπλαστοι ζοῦσαν ἀδελφωμένοι μὲ τὰ ζῶα.

Φεύγοντας ἡ 15η Αὐγούστου, ἀναχωροῦν καὶ τὰ φίδια. Γερμανοὶ φυσιοδίφες τὰ ἐξέτασαν, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὰ κατατάξουν σὲ κανένα ἀπὸ τὰ γνωστὰ εἴδη. Εἶναι γκρίζα, λεπτά, καὶ δὲν περνοῦν τὸ μέτρο. Ὅταν τὰ χαϊδεύεις, νοιώθεις τὸ δέρμα τοὺς βελούδινο καὶ βλέπεις δυὸ ματάκια σπινθηροβόλα. Στὸ πλατύ τους κεφάλι σχηματίζεται ἕνας μικρὸς σταυρός, καθὼς ἐπίσης καὶ στὴν ἄκρη τῆς λεπτῆς γλώσσας τους.

Ἂν κάποια χρονιὰ τὰ φίδια δὲν παρουσιασθοῦν, εἶναι κακὸ σημάδι. Αὐτὸ συνέβη τὸ 1940, καθὼς καὶ τὸ 1953, ὅποτε δοκιμάσθηκε τὸ νησὶ ἀπὸ τοὺς σεισμούς.

nektarios.gr
anavaseis.blogspot.com

Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

15/08/2010

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ’ όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ’ αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.

Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν
λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).

Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το
γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο
οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.

Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.
Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ’ αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).

Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ’ αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι’ αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.

Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ’ ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.

Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι’ αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.

Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
ΤΟΜΟΣ Γ’

impantokratoros.gr

anavaseis.blogspot.com

Η χώρα μου είναι άτυχη που έχει για γείτονα την Ελλάδα”, δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ

11/08/2010

Συντάκτης: Νίκος Μάρτης, Πρώην Υπουργός

Δευτέρα, 09 Αυγούστου

Ο Υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ κ. Μιλοσόσκι, σε συνέντευξη Τύπου, με αφορμή ότι κατά το Συμβούλιο Σταθερότητας και Σύνδεσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Βελγική Προεδρία διαπίστωσαν έλλειψη προόδου στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων στη ΠΓΔΜ (στη δημόσια διοίκηση, στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, στην καταπολέμηση της διαφθοράς και στα ανθρώπινα δικαιώματα) δήλωσε μάλλον εκνευρισμένος, αρχικά ότι η χώρα του είναι άτυχη που έχει γείτονα την Ελλάδα, ενώ αργότερα ζήτησε προγραμματισμό επαφών από τις δύο πλευρές, προκειμένου να βρεθεί λύση κοινά αποδεκτή της ονομασίας (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28 Ιουλίου 2010 στη στήλη ΣΥΝΤΟΜΑ).Η Ελλάδα δεν εμπόδισε τη ΠΓΔΜ να κάνει τις μεταρρυθμίσεις της, αλλά η Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να δεχθεί κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας, της ιστορίας και της πολιτιστικής της κληρονομιάς της, πράγμα που και διαπρεπείς Σκοπιανοί, γνωρίζοντες και σεβόμενοι την ιστορική αλήθεια, ομολογούν.

Αδιανόητη είναι η συμβιβαστική λύση για το θέμα της ονομασίας που θα έχει τη λέξη «Μακεδονία». Το αδιανόητο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός που αναφέρεται στο βιβλίο «Η επτάχρονη συμβίωση» του ε.τ. Πρέσβυ κ. Ευάγγελου Κωφού και του Καθηγητή Βλασίδη. Στη σελίδα 300, υποσημείωση 201 αναφέρεται ότι ο πρώην Δήμαρχος των Σκοπίων, ο Υπουργός Παιδείας Αλιζάνης της ΠΓΔΜ (κακώς ανεγράφη ο Υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ) και ο Αρχισυντάκτης εφημερίδας των Σκοπίων δήλωσαν ότι: «Κάνουμε αγώνα να πείσουμε τα παιδιά μας, ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες, αλλά δεν μας πιστεύουν διότι αυτά διδάχτηκαν»
Ως γνωστόν σχολικά βιβλία της FYROM περιέχουν δύο χάρτες α) Χάρτη της Μακεδονίας με υπότιτλο ότι «Δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία», πράγμα που διαψεύδεται από τον Απόστολο Παύλο ο οποίος συνάντησε στη Θεσσαλονίκη και Βέροια Έλληνες και πλήθος Ελληνίδων που επίστευσαν και β) Χάρτη με σύνορα της Ελλάδας τον Όλυμπο, που διαψεύδεται από το γεγονός ότι το Άγιο Όρος, ο υπερχιλιετής φάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, ανήκει στην Ελλάδα. Με τους εν λόγω χάρτες και την επί δεκαετηρίδες προπαγάνδα ενός Μονοκομματικού καθεστώτος (του Κομμουνιστικού,) παραπλανήθηκαν γενεές Σκοπιανών ότι είναι Μακεδόνες και απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας των Σκοπίων κ. Κίρο Γκλιγκόρωφ πέραν του ότι πολλές φορές
δήλωσε «Δεν διεκδικούμε τον Αλέξανδρο», στο βιβλίο του «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» (σελ. 259), αναφέρει ότι στην δεξίωση που έγινε στη Νέα Υόρκη την επομένη της αναγνωρίσεως της ανεξαρτησίας της Χώρας του, μια ομάδα νέων συμπατριωτών του από την Αυστραλία του είπαν: «Εσείς μιλήσατε, αλλά δεν είπατε το σημαντικότερο. Δεν είπατε ότι εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι αρνηθήκαμε την καταγωγή μας, τους προγόνους μας». «Δυσκολεύτηκα να βρω απάντηση αμέσως (συνεχίζει ο Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του) και τελικά τους είπα: «Ξέρετε, σέβομαι τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Είναι δικαίωμα σας. Αλλά σύμφωνα με την ιστοριογραφία, στον Μακεδονικό λαό επικρατεί η γνώμη ότι είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έλθει στα Βαλκάνια τον 6ο και 7ο αιώνα. Έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος των αρχαίων Μακεδόνων!». Αλλά ακόμα και έτσι, δεν είναι αυτό που δίνει την ταυτότητα του λαού μας. Δεν θέλω να σας πείσω για το αντίθετο, αφού είστε αυτής της γνώμης. Είναι δικαίωμα σας, αλλά αυτό δεν πρέπει να αλλοιώνει την άποψη σας για το γεγονός πως η δημοκρατία της Μακεδονίας είναι ανεξάρτητο κράτος. Έμειναν ακόμη μισή ώρα στην αίθουσα και έφυγαν ανικανοποίητοι, όπως μου φάνηκε».
Το γεγονός ότι Αξιωματούχοι των Σκοπιανών ομολογούν ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική και οι Μακεδόνες Έλληνες δίδει απάντηση στους επιδιώκοντες συμβιβαστική λύση της ονομασίας του Κράτους των Σκοπίων.
Οι Μακεδόνες ιστορικά αναφέρονται από τον 8ο αιώνα π.Χ. και είναι αδιανόητο και κωμικό να συζητείται συμβιβαστική λύση με κατοίκους που ήλθαν μετά από 2400 χρόνια στην περιοχή, επειδή οι Σκοπιανοί προβάλλουν ότι είναι το Συνταγματικό τους όνομα Μακεδονία.
Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Μακεδών Κων/νος Καραμανλής, σε επιστολή του ανέφερε γιά τη ΠΓΔΜ ότι: «Ούτε ιστορικά ούτε εθνολογικά δικαιούται να ονομάζεται Μακεδονία». Ιστορικά διότι οι Σλάβοι ήλθαν στη Βαλκανική 1000 χρόνια μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εθνολογικά διότι οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ είναι Σλάβοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Τσιγγάνοι, που δεν έχουν σχέση με τους Μακεδόνες.
Είναι δυνατόν επίσης να προβάλλουν ότι ο Σερβικός στρατός κατέλαβε τμήμα της Βορείου Μακεδονίας. Αλλά δεν υπάρχει προηγούμενο όταν στρατός κατέλαβε τμήμα άλλης χώρας να διεκδικεί το όνομα της χώρας αυτής. Οι Τούρκοι κατέλαβαν την αρχαία Ιωνία. Δεν ονόμασαν την περιοχή που κατέλαβαν Ιωνία και ούτε τους Τούρκους Ίωνες.
Τα Σκόπια κατά την αρχαιότητα και την Ρωμαιοκρατία ήταν πρωτεύουσα της Δαρδανίας. Κατά την Τουρκοκρατία πρωτεύουσα του Κοσυφοπεδίου και μετά το 1912 πρωτεύουσα της Βαρντάρσκα. Είναι κωμικό τα Σκόπια να ονομαστούν πρωτεύουσα της Μακεδονίας της, οποίας από το 319 πΧ πρωτεύουσα είναι η Θεσσαλονίκη ή κατά τον Στράβωνα «Μητρόπολη της Μακεδονίας».
Διεθνούς κύρους προσωπικότητες προβάλλουν τη Μακεδονία ως Ελληνική και τους Μακεδόνες Έλληνες, όπως:
Ο Stettinious, Υπουργός Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ, που διείδε τον απώτερο στόχο των Κομμουνιστών και τον Ψυχρό Πόλεμο που ακολούθησε, ο οποίος με την υπ’ αριθ. 868614/26.12.1944 Εγκύκλιό του προς τους Πρεσβευτές και τους Προξένους των ΗΠΑ επισήμανε, ότι η Αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί δημαγωγία (δηλ. ως απάτη), την ύπαρξη «Μακεδονικού Έθνους» και «Μακεδονικής συνείδησης». «Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν εκπροσωπούν ούτε εθνική, ούτε πολιτική πραγματικότητα και στόχο έχουν την απόσπαση τμήματος της Ελλάδος (της …Μακεδονίας που κατοικείται από Έλληνες).
  1. Ο Κίσσιγκερ το 1992 σε δήλωση του αναφέρει: «Η Ελλάς έχει δίκαιο για το όνομα. Το λέγω αυτό γιατί εγώ ξέρω ιστορία, που δεν ξέρουν οι Υπουργοί και Αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον. Το ισχυ­ρό όπλο στην Ελλάδα είναι η Ιστορία».
  2. Το Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων της Σουηδίας με το Πανεπιστήμιο Lund και υπογραφή του διακεκριμένου συγγραφέως Staffan Stolpe το 1995 σε μελέτη τους για την ταυτότητα της Μακεδονίας έγραψαν: «Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε, και οι Υπουργοί, ότι η Ιστορία της Μακεδονίας δεν είναι Ιστορία μόνο των Ελλήνων, αλλά και ημών των Ευρωπαίων, διότι οι Μακεδόνες διέδωσαν τον Ελληνικό Πολιτισμό, που μας επηρεάζει και σήμερα, στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο».
Όσοι διαπρεπείς ξένοι επισκέφθηκαν τη Μακεδονία δήλωσαν ακολούθως:
  1. Ο αείμνηστος Πρόεδρος κ. Φρανσουά Μιττεράν μετά την επίσκεψή του στη Βεργίνα είπε: «Δεν γνώριζα για τις ανασκαφές, ούτε φανταζόμουν τόσο έντονη τη σφραγίδα της Ελλάδος εδώ. Βυθίστηκα στο μεγαλείο των αρχαίων Μακεδόνων».
  2.  Οι Υπουργοί Πολιτισμού Καναδά και Αυστραλίας μετά την επίσκεψη τους στη Βεργίνα είπαν, ο μεν Υπουργός του Καναδά ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική, ο δε Αυστραλός Υπουργός ότι δεν έχουν θέση οι θεωρίες των Γιουγκοσλάβων στην Αυστραλία .
  3. Το 1980 ήρθαν 5 Πρεσβευτές της ΟΥΝΕΣΚΟ από το Βελιγράδι, που παραβρέθηκαν σε Συνέδριο, για να επισκεφτούν τη Βεργίνα. Μετά την επίσκεψη ο συνοδεύων τους Πρεσβευτές εκπρόσωπος του Υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης τους παρέθεσε γεύμα στη Βέροια. Κατά τη διάρκεια του γεύματος οι τέσσερις Πρεσβευτές συζητούσαν γιά τα χρυσά που είδαν στη Βεργίνα. Ο Ολλανδός Πρέσβυς που ήταν στην ΟΥΝΕΣΚΟ 15 χρόνια τους είπε: «Καλά αυτά που λέτε. Αλλά εγώ είδα επιγραφές στην Ελληνική και ξεκαθάρισα το θέμα της Μακεδονίας».
Στο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Φώτη Κωνσταντινίδη, με τίτλο «Μακεδονία, Ελληνιστική Εποχή μέχρι την Ασία», ξένοι επιστήμονες, οι οποίοι έκαναν ανασκαφές στην Ασία, προβάλλουν επιγραφές και νομίσματα με Ελληνικές επιγραφές, που δεν αφήνουν αμφιβολία για την ταυτότητα των Μακεδόνων.
Τέλος 356 Καθηγητές Πανεπιστημίων Αμερικανικών και άλλων χωρών έγραψαν επιστολή στον Πρόεδρο Ομπάμα και του ζήτησαν να ανακαλέσει την μετά την επανεκλογή του απόφαση του προκατόχου του Μπους, με την οποία ονόμασε τη ΠΓΔΜ «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ανατρέποντας την πάγια πολιτική των ΗΠΑ για τη Μακεδονία όπως την Εγκύκλιο του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Στεττίνιους το 1944, το και Δόγμα Τρούμαν,αλλά και τη δήλωση του ότι το 1946-1947 οι ΗΠΑ βοήθησαν το Βερολίνο και την Ελλάδα να διατηρήσουν την ελευθερία τους.

diplomatikoperiskopio.com 

Ο Καρατζαφέρης «καίει» την Χαρά Νικοπούλου

11/08/2010

  • Με μία μόνο κίνηση το ΛΑΟΣ κατέστρεψε τον εκπαιδευτικό αγώνα της Χαράς Νικοπούλου
  • Ο Καρατζαφέρης πρότεινε την Χαρά Νικοπούλου ως υποψήφια περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
  • Διαψεύδει η Χαρά Νικοπούλου οποιαδήποτε γνώση και συμμετοχή της στις δηλώσεις του ΛΑΟΣ

Το ΛΑΟΣ επιβράβευσε τους πράκτορες της Άγκυρας και τα μίσθαρνα όργανα του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Δυστυχώς, σύμφωνα με πληροφορίες μας, η πρόταση που κατέθεσε δια του εκπροσώπου του και σύμφωνα με δηλώσεις του κυρίου Αϊβαλιώτη:
«Έχουμε πει ότι είμαστε υπέρ των αρίστων επιλογών και όχι των κομματικών επιλογών. Ο κ. Σαμαράς, αλλού ακολουθεί την πρότασή μας και αλλού όχι. Για την περιοχή της Θράκης, προτείναμε την υποψηφιότητα της ηρωΐκής δασκάλας Χαράς Νικοπούλου…»
Η συγκεκριμένη πολιτική ενέργεια του κυρίου Καρατζαφέρη και των συμβούλων του στο ΛΑΟΣ, δυστυχώς καταστρέφει τον παιδαγωγικό αγώνα που έδωσε στο Δέρειο της Θράκης η Χαρά Νικοπούλου. Δυστυχώς, ταυτόχρονα δικαιώνει τις κατηγορίες των ανθρώπων της Άγκυρας, αλλά και της κυρίας Δραγώνα, που αναφερόταν στο πρόσωπο της Χαράς Νικοπούλου ως «προπαγανδίστρια», «ασκούσα πολιτική επιρροή» και άλλων θλιβερών τινών. Δυστυχώς, «μονοκοντυλιά» και τελείως αδικαιολόγητα (εκτός και αν οι κύριοι του ΛΑΟΣ θεωρούν πως το οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο έργο ενός ανθρώπου είναι δυνατόν να παραχαράσσεται και να καταστρέφεται μέσω της πολιτικής εκμετάλλευσης…) η ηγεσία του ΛΑΟΣ συντάσσεται (θέλω να πιστεύω χωρίς την θέλησή της) με εκείνους που κατηγορούσαν την Χαρά πως ασκούσε πολιτική και δεν ασχολούνταν με την εκπαίδευση.

  • Πότε θα καταλάβουν τα κόμματα, οι κομματάρχες, οι επιτελείς και οι συμβουλάτορες των πολιτικών αρχηγών πως κάποια πράγματα και κάποιους ανθρώπους δεν πρέπει να τους εμπλέκουμε στην πολιτική;
  • Πότε θα καταλάβει ο κύριος Καρατζαφέρης πως μπορεί να κάνει σφάλματα (σαν άνθρωπος που είναι…) αρκεί αυτά να μην εμπλέκουν τρίτους και να μην αποτελούν σφάλματα στην εθνική πολιτική;
  • Πότε, επιτέλους, θα κατανοήσουν πως οι άτοπες κινήσεις εντυπωσιασμού μόνο κακό μπορούν να προξενήσουν;

Κύριε Καρατζαφέρη και όλοι εσείς εκεί στο ΛΑΟΣ, μήπως θα έπρεπε να το σκεφτείτε 100 φορές περισσότερο αυτό που ανακοινώσατε, πριν να το ανακοινώσετε; Το να προτείνετε ένα πρόσωπο για περιφερειάρχη της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, δεν θα έπρεπε να αποτελεί αποτέλεσμα σοβαρής σκέψης; Και γράφω σοβαρής, γιατί η πρότασή σας για την Χαρά Νικοπούλου τελικά βλάπτει και δεν οφελεί την Θράκη. Και μάλιστα την βλάβη που προκαλέσατε θα την αντιμετωπίσουμε βραχυπρόθεσμα, όταν στις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις τα όργανα της τουρκικής προπαγάνδας θα επαίρονται για το «ξεσκέπασμα του ρόλου της Δασκάλας Χαράς Νικοπούλου»…
Βλάψατε κύριοι… δυστυχώς καταστρέψατε και δεν δημιουργήσατε και μάλιστα σε μία ιδιαίτερη κρίσιμη περίοδο… δίνετε όπλα τόσο στην Άγκυρα και στους ανθρώπους της στην Θράκη, όσο και στην κυρία Δραγώνα, τις ανόητες κατηγορίες της οποίας αδικαιολογήτως δικαιώνετε προς το πρόσωπο της Χαράς…
Και μάλιστα, κύριοι του ΛΑΟΣ, η διάψευση της ίδιας της Χαράς Νικοπούλου αποδεικνύει την πεζότητα της προσέγγισής σας στο πεδίο των σοβαρών εθνικών θεμάτων. Και μέσω του συγκεκριμένου προσώπου, που αποφασίσατε να χρησιμοποιήσετε, τελικά το μόνο που καταφέρατε ήταν να γεμίσετε την φαρέτρα της προπαγάνδας του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής…
Δυστυχώς, κύριοι του ΛΑΟΣ, όχι μόνο αποτύχατε οικτρά στο επικοινωνιακό σας πυροτέχνημα, αλλά καταφέραρε και να οπλίσετε τα -έτσι κι αλλιώς- αίολα επιχειρήματα της Άγκυρας στη Θράκη… Αποτύχατε κύριοι. Και αποτύχατε οικτρά…

Κωνσταντίνος

Υ.Γ.: Και κάτι ακόμη κύριε Αϊβαλιώτη. Εάν είστε υπέρ των αρίστων επιλογών, θα έπρεπε να ζητήσετε την αντικατάσταση της κυρίας Δραγώνα από την Χαρά Νικοπούλου. Κι αυτό, επειδή η Χαρά Νικοπούλου γνωρίζει ασυγκρίτως πολλά περισσότερα για την εκπαίδευση των Ελλήνων μουσουλμάνων από την κυρία Δραγώνα…